Είσαι Έλληνας φοιτητής; Χαλαρά…

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πόσο τυχερός είσαι που είσαι Έλληνας φοιτητής; Έχεις τέσσερα χρόνια να κάνεις ό, τι θέλεις και να απολαύσεις τις χαρές της ζωής. Αυτό, όμως, δεν ισχύει για όλους τους φοιτητές στον κόσμο. Πάντα θυμόμουν τους γονείς μου να μου λένε τα χρόνια που θα θυμάσαι για όλη σου τη ζωή, θα είναι […]

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πόσο τυχερός είσαι που είσαι Έλληνας φοιτητής; Έχεις τέσσερα χρόνια να κάνεις ό, τι θέλεις και να απολαύσεις τις χαρές της ζωής. Αυτό, όμως, δεν ισχύει για όλους τους φοιτητές στον κόσμο.

Πάντα θυμόμουν τους γονείς μου να μου λένε τα χρόνια που θα θυμάσαι για όλη σου τη ζωή, θα είναι τα φοιτητικά. Μετά αρχίζει η «ενήλικη ζωή» με όλες τις υποχρεώσεις που φέρνουν μία και δύο δουλειές, η δημιουργία μια νέας οικογένειας, λογαριασμοί, εφορίες κ.λπ. Τα φοιτητικά, όμως, τα χρόνια θα είναι τα πιο ανέμελα, τα πιο ξέγνοιαστα, με παρέες, φίλους, εξόδους, άντε και λίγο διάβασμα. Πόσο δίκαιο είχαν!

Όντως ό, τι ζεις αυτά τα χρόνια χαράζεται στη μνήμη σου. Γνωρίζεις φίλους που ενδεχομένως θα σε συντροφεύουν σε όλη σου τη ζωή, μαθαίνεις να ζεις μόνος σου ή με συγκάτοικο, μαθαίνεις τη νυχτερινή ζωή απ’ έξω και ανακατωτά και ορισμένες φορές θυμάσαι να δώσεις και κανένα μάθημα. Ναι, αυτή είναι ζωή! Έπρεπε να φύγω, όμως, από την Ελλάδα για να αντιληφθώ την αξία αυτής της ανεμελιάς. Έπρεπε να φτάσω μέχρι τη μακρινή Αυστραλία και την πόλη του Σύδνεϋ για να δω ότι φοιτητική ζωή- όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ- δεν υπάρχει σε χώρες εκτός της Ελλάδας (πιθανότατα μόνο στην Ευρώπη).

Φοιτητής εδώ στο Σύδνεϋ σημαίνει δουλειά και πάλι δουλειά. Και δεν είναι ότι οι φοιτητές στην Ελλάδα δε δουλεύουν. Υπάρχουν πολλοί που προσπαθούν να μην επιβαρύνουν οικονομικά τους γονείς τους και δουλεύουν. Οι Αυστραλοί, όμως, δεν αρκούνται σε μία δουλειά και έχουν τουλάχιστον τρεις. Η πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο, σηματοδοτεί για αυτούς την αρχή της ενήλικης ζωής τους. Είναι γεγονός ότι δεν έχουν χρόνο για τίποτα και βγαίνουν μία φορά την εβδομάδα -και εάν. Ποτέ δεν κατάφερα να βγω έξω με συμφοιτητές διότι ποτέ δεν είχαν χρόνο. Παράλληλα, όμως, δεν παραμελούν τη σχολή, προσπαθούν για το καλύτερο με θεαματικά αποτελέσματα. Βέβαια, είναι και το σύστημα τελείως διαφορετικό. Δεν υπάρχει δωρεάν παιδεία εδώ. Οι φοιτητές  πληρώνουν το Πανεπιστήμιο και ίσως σε αυτό οφείλεται το ανεβασμένο επίπεδο εκπαίδευσης. Είναι απαλλαγμένοι από τέτοιου είδους σκέψεις και προκαταλήψεις. Είναι αυτονόητο να πληρώνουν για να σπουδάσουν. Με εμάς συμβαίνει το αντίθετο.

Γι’ αυτούς δεν υπάρχει στην ουσία αυτή η μεταβατική περίοδος των φοιτητικών χρόνων, οπότε μαθαίνεις να ζεις μόνος σου σε πιο χαλαρούς ρυθμούς ώστε να προετοιμαστείς για την ενήλικη ζωή. Αυτό σίγουρα συμβαίνει διότι και η ζωή εδώ στην Αυστραλία είναι ακριβότερη και με μία δουλειά δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Είναι πιο ανεξάρτητοι και συνειδητοποιημένοι από τους Έλληνες φοιτητές, αλλά με πολύ λιγότερο χρόνο για τον εαυτό τους και τους φίλους τους. Είναι, βέβαια, και η διαφορά στην κουλτούρα. Προτεραιότητα για αυτούς είναι να βγουν στην κοινωνία προετοιμασμένοι και επαγγελματίες. Εν αντιθέσει, προτεραιότητα για εμάς είναι να απολαύσουμε όλες τις χαρές της ζωής και με το παραπάνω.

Για εμάς φοιτητική ζωή σημαίνει να μπορείς να βγεις έξω για καφέ και να παίζεις τάβλι με τις ώρες, να διασκεδάζεις με την “παλιοπαρέα” τα βράδια με τις ώρες, να κοιτάς το ταβάνι με τις ώρες και όταν έρχεται η ώρα για διάβασμα να λες «έλα, μωρέ, υπάρχει και ο Σεπτέμβρης». Εμείς έτσι έχουμε μεγαλώσει και ακόμη και σαν εργαζόμενοι δε στερούμε από τους εαυτούς μας τις μικρές χαρές της ζωής, τις εξόδους και το χρόνο για εμάς και την οικογένειά μας. Για τους Αυστραλούς φοιτητική ζωή σημαίνει να αποδίδουν τον καλύτερό τους εαυτό στη σχολή, να μαθαίνουν ό, τι μπορούν από αυτή, να δουλεύουν για να μπορούν να επιβιώσουν και να διασκεδάζουν όταν μπορούν, μεθώντας σε υπερβολικό βαθμό. Σωστό ή λάθος, αδύνατο για μένα να κρίνω. Μου έλειψε αυτή η ελευθερία της ελληνικής φοιτητικής ζωής αλλά συνάμα έμαθα πολλά πράγματα που στην Ελλάδα ως φοιτήτρια δε θα τα μάθαινα ποτέ. Έμαθα πώς να είμαι συνεπής στις φοιτητικές μου υποχρεώσεις (να πρέπει να περάσω το μάθημα με την πρώτη γιατί δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία), να δουλεύω σκληρά για το καλύτερο αποτέλεσμα και να έχω απαιτήσεις από τη σχολή, όχι η σχολή από εμένα.

Ούτως ή άλλως είμαστε γνωστοί παγκοσμίως για τον τρόπο ζωής μας! Όλοι θα ήθελαν να απολαμβάνουν τη ζωή όπως μόνο εμείς ξέρουμε αιώνες τώρα αλλά όταν σκέφτονται την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σαν κράτος- οικονομικά και πολιτικά- αλλάζουν γνώμη. Παρόλα αυτά, εκεί που πρέπει, είμαστε σωστοί! Δεν είμαστε τεμπέληδες, ξέρουμε τα όρια μεταξύ διασκέδασης και εργασίας και μπορούμε να συνδυάσουμε αυτά τα δύο με τον καλύτερο τρόπο ώστε η ζωή να περνάει ευχάριστα με φίλους και οικογένεια, με εξόδους και εκδρομές, με δουλειά και διακοπές. Έτσι, όταν έρθει η στιγμή να αναλογιστείς τη ζωή σου μπορείς να πεις με υπερηφάνεια «ναι, αυτό ήταν ζωή!».

 

Πηγή http://pacific.jour.auth.gr

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *